Bebekle araba yolculuğu

Arabada bebekleri ve çocukları oyalamak tam bir stres kaynağı. Hele bizim gibi 10 saatlik yolculuklar sizi bekliyorsa yol gözünüzde daha da büyüyor. Bir tek yol olsa yine iyi, valiz hazırlama, götüreceklerini yıkama, ütüleme başlı başına sıkıntı.

**Bebekle yolculuklarda ilk aklıma gelen tabii ki ablasının ipadi. Başka zaman çok oynadın diye elinden aldığım ipad yolculuklarda bir numaralı kurtarıcım. İnternet bağlantısı her yerde sorunsuz çekmediği için en güzeli bebeğiniz için önceden sevdiği müzikleri ya da klipleri yüklemek.

** Bebek koltuğunun olduğu camdan tarafın tutunma koluna bir çek bırak oyuncak astım. Oyuncağı tam olarak çektiğinde oyuncak kahkaha atıyor. Başta sadece oyuncağın titreşimle yukarı çıkıyor olması ilgisini çekiyordu ama şimdi kahkaha için iyice aşağı çekmeyi öğrendi. Bu onu saatlerce oyalamıyor ama epey işe yarıyor.

** Mama sandalyesi oyuncaklarından birini de cama astım. Bu da yolculuğun başında ilgi çekici oluyor.

** Trafikte sıkışmışken birden bire çıkan sesli bir çıngırak çok güzel dikkat dağıtıyor.

**Bizim ablasından kalma şarkı söyleyen bir şirin babamız var. Göbeğine basınca şarkı söylüyor. Bu da zaman zaman işe yarıyor.

** Apple Store'dan Baby Tv'nin Music Box uygulamasını satın aldım. Bu müzikleri sadece uykusu geldiği zaman açıyorum. Böylece bu müziği duyunca uyuyacağını anlıyor. Bir de eşim bir kablo ile telefonu arabanın müzik çalarına bağlıyor. Böylece ses telefondan çok daha etkili oluyor.

** Uykusu geldiğinde kucak ya da emmek istediğinde çok aksi oluyor. Bu gibi durumlarda emziğini fırlatıp attığından ben yolculuğa en az 3 emzikle çıkıyorum.

Bunun yanında artık 10 yaşında olan kızımı oyalamak için sevdiği bir kitap, dergi ve ipadi yeterli. Sıkılınca kendi kendine uyuyor ya da oyun oynuyor. Yani söylemek istediğim tünelin sonunda ışık görünüyor. Büyüyünce bu araba yolculukları stres kaynağı olmaktan çıkacak..

Başlarken

Merhaba

Başlamak için en doğru zaman bu zaman diyerek sarılıyorum kelimelere.Bu bloğu annelerin yanlız olmadıklarını hatırlatmak için yazıyorum. Mutlaka mutlu aile fotoğrafı çektiren arkadaşlarınız, mutlu bebek fotoğrafları ile dolu internet siteleri ve doğum günü gibi birçok aktiviteye tanıklık etmişsinizdir.

Benim amacım sizinle fotoğrafın arkasındaki gerçekleri paylaşmak. O bir saniye süren fotoğrafın arkasında bütün gün yerinde durmamış, uykusunu alamadığı için huysuz ve perişan olmuş bir doğum günü çocuğu var. Bakmayın siz onun papyonuna ya da allı pullu şapkasına, yanında o günü ölümsüzleştirmek isteyen o anne var ya günlerdir yorgunluktan ölüyor. Hele ki sizin o tek lokmada götürdüğünüz o cicili bicili bir birinden enteresan mamaların yapımı kolay mı sanıyorsunuz?

Annelik çok zor iş, çok zor sabır işi. Her şeye sabrediyorsunuz. Ama bir yerlerde sizde insansınız doğal olarak sabır eşiğinizin aşıldığı durumlar oluyor. Günlerdir internet sitelerinde anne baba davranışları üzerine makaleler okuyorum. Nasıl pozitif bir tablo nasıl olumlu herşey. Yapma yavrum diyerek ve gözlerine bakarak söylediğimde beni dinleyecek. Ya benim ki çocuk değil ya da ben o anne değilim. İkinci çocuğumu büyütüyorum yapma yavrum dediğimde gözümün içine baka baka yapıyorlar.

Bu blogda bunları paylaşalım istiyorum. Birlikte buz dağının görünmeyen yüzündeki gerçekleri ve karşılaştığımız zorlukları paylaşalım istiyorum.

En kısa zamanda görüşmek üzere.

--